دوشنبه ۰۷ فروردین ۱۳۹۶    0:0:0
آخرین بروز رسانی : ۱۲ روز پیش


 
banner defult
منابع دیجیتال
انتشارات كتابخانه
کتاب بهارستان
پيام بهارستان
نامه بهارستان
اسناد‌ بهارستان
سند پژوهی بهارستان
مطبوعات قديمي
تذکرات دیانتی
استوار قم
دعوة الاسلام والاسلام
الدین و الحیوة
مجله مسلمین
آئين اسلام
مجموعه حکمت
لوح مطبوعات دینی 1
گزيده نشريات افغانستان
روزنامه مجلس
بررسی های تاریخی
درسهایی از مکتب اسلام
هنر و مردم
لوح مطبوعات دینی 2
نشریه دانشکده ادبیات تبریز
The Parliament's Library

دعوة الاسلام والاسلام
خود سرگذشت نامه
شرح حال
آرشيو نشريه
 
 
شرح حال

زندگینامه محمدعلی داعی الاسلام


سید محمد علی داعی الاسلام فرزند حسن حسنی ایرانی، در سال ١٢٥٤ ش در روستای نیاک از توابع لاریجان آمل چشم به جهان گشود و به سال ١٣٣٠ ش در حیدرآباد دکن بدرود حیات گفت.
شاعر ، ادیب و فرهنگ نویس ایرانی در پنج سالگی در آمل به مکتب رفت و به فراگیری قرآن و خوش نویسی پرداخت و نصاب الصبیان را در همان مکتب فراگرفت. سپس به تحصیل صرف و نحو عربی، فقه، اصول و حکمت روی آورد. پس از آن در مدرسة سپهسالار تهران، ریاضی و ادبیات فارسی خواند. در ١٣١٦ ق به اصفهان رفت و در خدمت استادانی چون ملا محمد کاشانی و جهانگیر خان قشقایی به تکمیل تحصیلات خود پرداخت و در محافل ادبی رکن الملک شیرازی شرکت می کرد.
در آن دیار مناظراتی با مسیحیان داشت که در مجلة الاسلام که شخصاً مدیریت آن را عهده دار بود چاپ شد و مظفرالدین شاه (١٣١٣ – ١٣٢٤ ق) وی را داعی‌الاسلام لقب داد.
در این زمان به آموختن زبان انگلیسی و لغت عبرانی روی آورد. در ١٢٨٣ ش به حج مشرف شد. در بازگشت به هند رفت و در آن جا زبان اردو آموخت و مجله ای به نام دعوةالاسلام در بمبئی دایر کرد.
سپس برای همیشه به حیدرآباد دکن کوچ کرد و استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه عثمانیۀ این شهر شد. در این ایام به فراگیری زبان های پهلوی، اوستایی، گجراتی، بهاشا و سنسکریت سرگرم شد، چندان که در رشتۀ زبان شناسی شرق دانش گسترده به دست آورد. پس از آن به درخواست دولت دکن به بررسی ریشۀ لغات فارسی پرداخت و واژه نامه ای فارسی به فارسی در پنج جلد به نام فرهنگ نظام در هند تألیف کرد و در ١٣٠٥ ش آن را در هند چاپ و منتشر کرد.
داعی الاسلام در ایام جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت. گاهی شعر می سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می کرد.
از آثارش: اقبال و شعر فارسی (حیدرآباد، ١٣٠٥ ش)، ترجمۀ تاریخ نادرشاه و ستاره اثر مارتیمو دیوراند خاورشناس انگلیسی (حیدرآباد،١٢٩١ ش)؛ خط آسان برای تعلیم عمومی؛ خط داعی (حیدرآباد، ١٣١٧ ش)؛ خط لاتین برای فارسی (حیدرآباد، ١٣٠٧ ش)؛ سه مسمط (تهران، ١٣٢٢ ش)؛ شعر و شاعری عرفی (حیدرآباد، ١٢٩٤ ش)؛ شعر و شاعری عصر جدید ایران (حیدرآباد، ١٣٠٥ ش)؛ جلد دوم فارسی جدید (حیدرآباد، ١٢٩٠ ش) فرهنگ نظام به نام نظام دکن در پنج جلد (حیدرآباد،١٣٠٦ ش)؛ ترجمۀ وندیداد، بخش سوم اوستا به فارسی (حیدرآباد، ١٣٢٧ ش).
داعی الاسلام گه گاه شعر نیز می سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می کرد. اشعار وی شامل قصیده، غزل، مثنوی، مسمط و قطعات است، اما این اشعار گردآوری نشده است. جنبه های فلسفی، انتقادی و اجتماعی درونمایۀ سروده های وی است. (دانشنامه ادب فارسی جلد چهارم).